9 .. 9 .. 9 .. 9 .. Hazır mıyız? | #9geliyor9 #dokuzuncukuşatma #DokuzuncuŞampiyonluk

[MaEsTrO]

AW: 8 .. 8 .. 8 .. 8 .. Hazır mıyız? | #8geliyor8

Bu düzende mi?

Cok fantastik.

[TSezgin61]

Bu düzende mi?

Cok fantastik.

Sorunumuz düzense neden duruyoruz daha bu ligde? Ya kapatmaliyiz kepenkleri, yada düzeni bozmaliyiz.

Bozmakta sampiyonluktan geciyorsa, k. yirtip olmaliyiz.

Düzene ayak uyduranlar yillardir etliye sütlüye karismayan antep, gencler, gibi takimlar... Onlar gibi olamayiz...

[BlackPanther]

8 .. 8 .. 8 .. 8 .. Hazır mıyız? | #8geliyor8

İlk önce koltuğu trabzonlu olmayan birisine bırakın. O koltuk Trabzonlunun değildir gerçek Trabzonsporlularındır.

Kimmidir? Trabzonlu olmayıp Trabzonsporlu olanlardır.


Sent from my iPhone 5 using Tapatalk

[B61]

Şöyle 40 gün 40 gece sürecek bir kutlama yapmak istiyor insan, caddelerde Trabzonspor'un şampiyonluğunu canı çıkana kadar kutlamak istiyor, oturduğu sokağı, meydanları horon ve kolbastılarla inletmek istiyor. Sokağına kocaman bir Trabzonspor bayrağı asmak istiyor...

Ama bize reva görmüyorlar, canları sağolsun. Zaten bizden yeteri kadar can yok oluyor...

[Sibel]

Tozlu raflara kaldırdım umutlarımı...
Birgün indirip, tozunu silip sarılmaya ömrüm yetecek mi bilmiyorum.
Yetsin istiyorum. Ey Türkiye, ey adalet, çok şey mi istediğim?

[Emirhan Makul]

ah benim bir kangurunun cebine yerleştirdiğim yavrum!
talanım! artanım! eksik kalanım! yarım kalanım!

nasıl yedirirdim ihanetini kendime
o dev hisle sen mayıstın ben mayıstım
herşey ama herşey elele mayıstı
seni o yüzden bağışladım!

uzanıp topraktan çıkarttın beni
tozumu sildin, hohladın, parlattın
ovdun ve okşadın beni
çıktı içimdeki cin;
ondan
-gidecektin, mecburdun, hepsi gibi-
affını diledin

mayıstı. mecburdum.
seni o yüzden bağışladım!

[Sibel]

"... Aslında yakamıza yapışmasaydı aşk,
sahtekarlar cennetinde çakışmasaydı yollarımız,
sen ve ben
pekala kandırabilirdik kendimizi
mutluluk oynayarak ayrı ayrı...
yas,içimizde uzun yolculuğa çıkmış olurdu..."

"7"

[Yiğit Gayretli]

Gelmiyor, gelmeyecek...

Biz gideceğiz ona. Yine biz gideceğiz. Ezel ahir böyleydi. Söküp alacağız üç başlı canavarın bağrından!

[beratika]

Ufukta görünüyor mu sizce abiler ablalar 8?

Ben de şampiyonluğu doya doya horon vurarak kutlayabilecek miyim bu sene sonu??

Başkan şampiyon yapamazsam aralıkta gidecem diyor,umut benim de ekmeğim işte...

[İlker Yazıcıoğlu]

"... Aslında yakamıza yapışmasaydı aşk,
sahtekarlar cennetinde çakışmasaydı yollarımız,
sen ve ben
pekala kandırabilirdik kendimizi
mutluluk oynayarak ayrı ayrı...
yas,içimizde uzun yolculuğa çıkmış olurdu..."

"7"

Çok fenasın sen....

[Emre İskender]

2+0+1+5=8 anlaymısın!!!

[Sibel]

An geliyor, o ana üç yıl sığdırıp tekrar yaşıyorum her şeyi.
Sadece bir ana sığabiliyor bütün acılar.
Ne korkunç...
Sen kimine göre mizah, kimine göre teneke, kimine göre sadece bir kupa.
Ya bana göre?
...
Boşver.
Ama üzülme. Esir olmak bedeni zincirler, ahlaksız olmak her şeyi.

[Emirhan Makul]

Hiç bir kadın hiç bir insan özleminin bu hasretin yanında esamasinin okunmayacağını söyleselerdi inanmazdım fakat gayrı bundan başka hasret bundan başka özlem yok içimde, tüm dinlediğim kavuşma şarkıları tüm ayrılık tüm hasret tüm vuslat geçen şiirlerde aklıma ne bir kadın ne bir eski dost geliyor.

[Ceyhun Dündar]

Bende büyük üstattan paylasayım bari.
Ne hasta bekler sabahı,
Ne taze ölüyü mezar.
Ne de şeytan, bir günahı,
Seni beklediğim kadar.

[Sibel]

Yine aynı gün, yine senin üzerine yazılıyor yazılar.
Oyunlar sana dair...
Yine bir sabah seninle uyanıyor umutlar.
Yine sen, ellerinle sıkıyorsun parmaklıkları. Sesin karşı duvardan geri dönüyor.
Büyüyor çığlığın, kapana kısıldığın o daracık odada. Ellerindeki nasırlar çoğalıyor yine.
Gözyaşlarınla pas tutmuş parmaklıklar acıtıyor canını.
Özlemin büyüyor, hasretin...
Her gece soluk soluğa kalıyorsun, koca üç yıl.
Üç bin yıl. Yıllar...
Getirdiklerini zerre zerre toplarken götürdükleri sığmıyor aklına.
Ne boğucu değil mi?
Hiç kavuşamamak ne boğucu! Hiç görmemek seni, hiç görmemen bu şehri.
Dalgaların sesini duyamamak ve hep kirli ellerde gözlerini kapatmak, acısıyla...
Yine birgün, yine bölünmüş, yine pencerede yol gözleyen umutlar...
Yine doyumsuz bir acı, hasret damarlarımızda.
En çok da sen...
Kurtarılma ümidin, gökyüzünü görebilmek, nefes alabilmek. Ne kadar uzak sana?
Neden bu kadar yasak?
Tutabilmek nasırlı ellerinle ellerimizi.
Kavuşabilmek ümidi.
Hiç bitmiyor. Bitmiyor ki...