Dunning-Kruger sendromunu bilmemde benim bildiğim bir sendrom daha var: "Öğrenilmiş çaresizlik "sendromu...
Takım yeni, hoca yeni, umut yeni, heyecan yeni...
Ama geçen seneden kalma bu eski sendrom, ne yaparsak yapalım kazanamayacağız duygusu...
Ben takımda bunu görüyorum, hele hele ilk golü biz yediysek...
Ne bir çaba, ne bir ateş, ne bir mevcut duruma isyan....
Yok...
Golü yediysek kaybediceez bu maçı duygusu hakim takımda...
Ne yönetim, ne hoca değişimi söz konusu bile olamaz...
Ama insanda, -kaybetse bile- sahada bi mücadele görmek istiyor ...
Oda yok...
Rakip idman yapıyor biz eşlik ediyoruz...
Azcık taraftarada hak verin, skor değil ümit görmek istiyor....
Çokmu...
Abarttığımı düşünüyorsanız size bir soru:
-Trabzonspor - Konyaspor maç başlığında bir anket var...
Kaç kişi direk kazanırız butonuna basıyor?
İlk olarak sasone tarafından gönderildi
Hakikaten uzun zaman sonra çok doyurucu ve tam da içimizdeki soruna gerçek manada değinen bir yazı olmuş,çok teşekkür ederim bu yazı için,camianın içinde herkesin okuması gerekir.
Kısaca Dunning-Kruger sendromu der ki;
- Bilgi sahibi olmayan insanlar, becerilerine aşırı değer biçme eğilimindedirler.
- Bilgi ve beceri sahibi olmayan insanlar diğer insanlardaki gerçek beceriyi fark edememektedirler.
- Yetkin olmayan insanlar kendilerindeki yetersizliğin boyutunu görememektedirler.
En son zeki gursoy tarafından düzenlendi; 20.09.2016, 14:17.
.... yok, sadece takım değil; bir yaşam biçimidir Trabzonspor!
Yorum